سجده ی شکر (شعر از خودم)

میروی و گریه می آید مرا ساعتی بنشین که باران بگذرد

ساعتی،لختی بمان و در امان گیر این آتش از این خاکسترم

این تن خسته و باد رهگذر الامان و الامان و الامان

بشنو فریادم و آهم گیر،گبر! یا مرا ده همچو عیوبی زصبر

لعن اورا که بگفتا این روان مهر آن کس که برفت از دیدگان

پس چرا این ره مرا چون آتشی ست کو بگفتی چون جهنم پا بجاست

حافظا گر من ببینم خم ابرویش را سجده ی شکر کنم کان نتوانم برخاست